İkebana (yaşayan çiçekler); veya kado olarak da bilinen ‘çiçeklerin hali’ Japon çiçek düzenleme sanatına verilen addır. Batı kültüründe çiçek yetiştirmek sistematik olarak bir vazo veya saksıda çiçek bakımını kapsamak anlamındayken, Japon kültüründe biraz karmaşıktır. Bu öğretileri konu alan İkenobo, Sogetsu ve Ohara gibi birçok okul mevcuttur.
İkenobo, rikka şeklinin dayandığı ve tarzını Budist inancının doğal güzellikleri yansıtma öğretisinden alan Budist bir rahip tarafından kurulmuş en eski okuldur.
İke: canlı tutmak, hayat vermek
Bana: çiçekler
İkebana: kelime anlamıyla çiçekleri canlı tutmak, onlara hayat vermek demektir.
İkebana bir yaşam şekli bir felsefedir. İkebana; teknik gelenek ve sezgilerimizi kullanmamızı sağlar. İkebana ruhsal bir deneyimdir. Hem göze hem akla hem de ruha hitap eder; ruhun aynasıdır. İkebana sanatı bir beceri ya da el çabukluğu kazanma öğretisi değil; öze, ruha, gerçeğe yönelme yoludur. İkebana, “anı yaşamaktır”. İnsanı sakinleştirir, tabiatta daha önce önem vermediğimiz şeyleri görüp takdir etmemizi sağlar. İkebana yaparken içimize de dönüp kendimizdeki bazı noktaları da ortaya çıkarırız.
Öğretimin gerçek kısmı dile gelmez. Çiçekleri düzenlerken içimize döner, yoğunlaşır “evrensel gönül” ile uyum sağlamaya çalışırız. Kırlardaki çiçekler gibi tasasız, kaygısız bir “hiç” ama yine de “herşey” oluruz. Tabiatı ve kendimizi daha çok severiz. İkebana yapıtına sadece sanatçı gözü ile değil, gönül gözü ile de bakılmalıdır. İkebana’da çiçekler şimdiyi, tomurcuklar geleceği, tohumlar geçmişi simgeler.
