DELİORMAN yöresi adını gür, geçilmesi zor olan meşe, ahlat vs. ağaçlarla kaplı olan ormanlardan almıştır. Birçok tarihçi ve seyyah buradan geçmişler ve kitaplarında yörenin sık ormanlarla kaplı olduğunu doğrulamışlardır (teyit etmişlerdir). Bu ormanlardan söz etmeden geçememişlerdir.
Bugün o geçilmesi zor olan ormanlardan ancak yer yer meşe ormanları kalmıştır, tarla açmak için köklenmişlerdir.
1942 yılına kadar adı DELİORMAN olarak kalmıştır. Bir süre yörenin adı POLESİYE olarak değiştirildi. Fakat bu ad kabul görmedi, benimsenmedi.
1950 yılında aynen Bulgarca'ya çevrilerek LUDOGORİE adı verildiyse de halkın ağzında daha çok DELİORMAN olarak kullanılmaktaydı.
DELİORMAN adı kimler tarafından ve ne zaman verildiği kesin olarak bilinmemektedir.Ancak bütün yazarlar ve seyyahlar bu yörenin adını geçilmesi zor olan ormanlardan aldığına hemfikirdirler.
Yaşlılar arasında söylene gelen bir rivayet vardır.Bu rivayete göre ;
Anadolu'dan gelen göçmen kafilesi Şumnu kasabasının hanlarından birinde konaklamış. Sabahleyin erkenden kalkıp yolculuk için hazırlıkları yapan kafile yanlarına yaklaşan hancıya dönerek;
-Biz Tuna yalısına, Tuna boyuna hareket edeceğiz. Nereden gidebiliriz? diye sormuş.
Hancı kuzeye dönerek karşısındaki ormanı göstermiş ve;
-Şu ormanı geçtiğinizde, ormanın arkasındaki Tuna yaylasına varacaksınız, diyerek hayirli yolculuklar dilemiş.
Kafiledekiler teşekkür ettikten sonra çoluk-çocuklarıyla beraber handan çıkmışlar ve az sonra ormana girmişler.
Az gitmişler, uz gitmişler, günlerce yürümüşler fakat bir türlü ormanın sonu gelmiyormuş. Kafile başı sağına bakmış; orman, soluna bakmış; orman, arkasına bakmış; orman, önüne bakmış; orman. Bu ormanların hiç bitmeyeceği endişesi ve tedirginliğiyle isyan edercesine ellerini havaya kaldırarak:
HEY, DELİORMAN, SENİN SONUN YOK MU?, diye bağırmış.
Gel zaman, git zaman yörenin adı DELİORMAN olarak kalmış. Belki de ilk olarak bu göçmenler yöreye bu adı vermiş olabilirler. Bu bir rivayet fakat gerçeğe en yakın olan budur...
Kaynak : DELİORMAN (Embiya ULUSOY)
