İmece kültürü, yüksek bir ruhsal seviyesi olup karşılık beklemeksizin düşkünün ve güçsüzün işinin zamanında ve gereği gibi tamamlanması anlayışı mazimizde önemli bir kültürel değerimizdi.
Yaşlı, hasta, düşkün, çaresiz, yoksul, oğlu ya da eşi askere gitmiş ve bunun gibi sebeplerle mevcut işini kendi imkân ve işgücü ile yapması mümkün olmayanların işleri varlıklı ve imkânı olanların işlerinden geri kalmayacak şekilde komşularının el ve işgücü birlikteliğiyle ve hatta öncelenerek toplum bireylerinde bir kenetlenme, bağlılık, güçlü bir aidiyet duygusu geliştirerek ümitsizliği, yılgınlığı, bezginliği, kırgınlığı, kıskançlığı, bıkkınlığı alt eden, toplum hayatından söküp atan yüksek bir seciye örneği sergilenirdi.
İmece kültürü, zımnen şunu söylerdi: Ey kişi! Bugün gücün, kuvvetin, sağlığın, imkânın yerinde olabilir. Ancak yarının hiçbir şekilde malum değil. O halde bugün bu sahip olduğun değerleri komşunun elinden tutmada kullan ki, yarın böyle bir duruma düşecek olursan senin de elinden tutulsun.
Köyün ya da toplumun ileri gelenleri, toplumda güçsüz, düşkün... kimin ne ihtiyacı ya da geride kalmış yapılacak ne işi varsa toplumu haberdar ederek toplar ve yapılması gerekeni en iyi şekilde el ve işbirliğiyle karşılıksız olarak yerine getirilmesini organize ederlerdi. Hem işi yapılan, ihtiyacı görülen kişi ve hem de buna katkı veren olmak üzere her iki taraf da büyük mutluluk duyar ve derin bir iç huzuru içerinde birbirlerine ve hayata sımsıkı tutunur, bağlanırdı.
İmece kültürü, günümüzün materyalist anlayışının yaygınlaşmasıyla birlikte toplum hayatından kayboldu. Nadir toplumlarda sayılı kişilerin vicdan ve eylemlerinde kalmış fevkalade önemli bir kültür değerimiz ve erdem kaynağımız olarak ilgi beklemektedir. Ancak onlara şunu hatırlatmak isterim: Bu güzel düşünceniz, bu toplumun mazisinde çok yaygın ve çok işlevsel bir kültürdü. Zaman içerisinde birçok saygın ve erdemli değerlerimiz gibi bu da hayatımızdan kayboldu.
