1952 yılının şubatı marta bağlayan gece dünyaya geldi. Doğduğu yer, Deliorman’ın büyük köylerinden biri olan ve Dulovo (Akkadınlar) ilçesine bağlı Pravda (Doğrular). Yetim kalınca annesi ile Silistre’ye bağlı Bosna’ya yerleşti.
İlk şiirlerini ve gazete makalelerini daha 4.sınıfta bastırdı. Bu hevesini Bulgaristan’da Türkçe basını durdurulunca yüreğinde ve beyninde durdurur. Demokrasi gelince kalemini tekrar oynatmaya başlar. Üç kitap yazdı:
- Selo Bosna – Legenda i İstina
- Lyubov, Mıka i Razdyala
Bu iki kitap Bulgarca yazıldı.
Habil Kurt üçüncü kitabını da Türkçe yazdı: Biz ve Bizim Eller.
Şu anda iki şiir, bir belgesel ve bir de hikayelerden oluşacak kitap için yazdıkları birikmiş haldedir.
Türkçe ve Bulgarca yazmaktadır. Bir kız babası ve iki torun dedesidir. Halen Silistre’de hayatını sürdürmektedir.
İNSANLIK VAZİFESİ
Camii avlusunun tam başı
Seneleri unutulmuş gayrı
Dimdikili duruyor yosunlu
Yazısı olmayan mezar taşı...
Belki de bir garibin yazgısı
Ya da buraların yabancısı
Ölümden olamamış kaçışı
Ama son bulmuş bari acısı.
Her kim olursa olsun sahibi
Vazifemiz, olmak duacısı!!!
******
KİMİM
Düşündüğümü
Bildiğimi
Söyler...geçerim!
Yağcılık
Yalakacılık
Bilmem...ettirmem!
Yalanı
Çıkarı
Sevmem..hedeflemem!
Küçük düşemem
Çok büyüyüm
Deyemem..istemem!
Övündüm
Sanmayın
İşte bu...benim!
********
PORTRE
Altmışın üstünde yaş
Kırarmak üzere baş
Beden,bir yonulmuş taş
Neyime benim heykeltraş
Zaten canlı abideyim...
Yıkılacak yavaş yavaş!
*****
BEN BU MUYDUM
Bebektim...çocuktum
Gül kokuluydum
Anamın babamın umutuydum
Gençtim ...mutluydum
Çam yaprağı bendim
Solmayacağım sanırdım
Yaşlandım...umutsuzum
Elma yaprağı oldum
Sararmaya başladım
Sorum bir tek oldu
Ben bu muydum
Geliyor mu sonum?
*****
ANAMA
(bayram mesajım)
Her bayram yalnız kaldığımda
Garip bir his sarar bedenimi
Hemen ararım anacığım seni.
Ve dönerim çocukluk anılarıma.
Saçlarım beyazlanmışta olsa,
Bilirsin ya kimler ayırdı
Zorunla biri birimizi
Tabi bizler yine döndük
Ama seni oraya gömdük
Kalplerimizi ikiye böldük.
Resmin geçmiş geçenlerde
Küçük torunun eline.
Sıkıldım ilkten söylemeye
O kutsal isminle benliğini
Gömülü yüreğimde daimi!
Sonra gerçek öykü misali
Anlattım hayatta çektiklerini;
İlk önce merhametliğini.
Ve eşsiz Türk kadınlığını.
Hemen anladı ne dediğimi
Sonra baka baka cansız çehrene
Ağladık, paylaştık yokluğunu
Ve dayanılmaz hasretliğini.
Ve o yad ellerde yalnızlığını
Duamızdan bile yoksul kaldığını
İşte bu bayram gününde de
Erteliyorum ziyaretimi
Yalvarıyorum ,çocukluğumda gibi;
Yine göster o kutsal analığını
Ne olur hemen af ediver beni!
*****
ERKEKLER DE AĞLAYABİLİR
Bir bayram günü köyümün kabristanını ziyarete gitmiştim. Burası bir ebedi mekân olduğu gibi, merhum yakınlarımızla gıyabi de olsa sohbet edeceğimiz yer. Tabi onlar susarak biz ise ağalayarak, çığlıklar atarak, dualar okuyarak temasta bulunmaktayız. Girdiğimde beni celbeden bir olayı hiç unutamadım.
Bir mezarın üstüne yaslanmış bir erkek öyle sesle ve içten ağlıyordu ki, bunu sezmemek mümkün değildi. Yanına yaklaştığmda tanıdık birisi olduğunu anladım. Genç yaşta eşini kaybetmişti. Mezar da ona aitti.
Erkeklerin de ağlamalarını ve bunda bir şaşılacak şey olmadığını bir defa daha anladım.
Hey erkekler çekilmeyelim! Bizler de ağlayabiliriz ve bize de ağlamak yakışır!
Biliriz ya, yürekten billür gibi beliren gözyaşını gözlerimizden dökmeyince zehir içimizde kalır. Bütün bedenimiz kasılır. Ruhumuz donar. Ağlamamak için binlece defa bakınırız, yutkunuruz, sanki büyük günah işlemiş gibi.. Erkeğiz ya... gururumuz var ya! Ama bazen gözyaşımıza hakim olmamız mümkünsüz olur. O tuzlu su süzülür gider titreyen dudaklarımıza doğru. Bazen mendil bile yetişmez silmeye gözlerimizi. Ama yine de direnmeye çalışırız sessiz kalarak. Erkeğiz ya!
Ama dolmuş ya içimiz hüzünle gözyaşının yoluna baraj kurmak mümkün değil. İstemeyerekten de olsa gözyaşı selini bırakıyoruz oysun içimizi ve aksın gözlerimizden. Ve o zaman rahat ettiğimizi anlıyoruz. Ve umurumuzda bilem olmuyor başkaları ne der!
Hey erkekler, biz de insanız! Ve onun için de ağlamak bize de yakışır!
Bizim de içimiz yanar.. Biz de vicdan taşırız... Biz de duygulanırız...
Ruhumuzu, bedenimizi koca ve berak bir nehirde yıkamak bize de gerektir!
Güçlüğüz... erkeğiz ... merhamettsiz de değiliz!
Erkeğiz ağlamak bize de yakışır!
, 
